Πώς μπορούν οι διακοπές να αποκτήσουν ενδιαφέρον και οικολογικό χαρακτήρα; Μα φυσικά καβαλώντας ένα ποδήλατο και διασχίζοντας την Πίνδο από τη Βοβούσα (Ανατολικό Ζαγόρι) μέχρι την Αθήνα με ένα και μόνο σκοπό, τη διάδοση ενός μηνύματος, «όχι στη λεηλασία της φύσης». 

Γράφει ο Θοδωρής Πετρίδης /  Photos: Terra Magazine ©2021 & Teo Petridis

Το μήνυμα του ταξιδιού ένα και μόνο, όχι στη λεηλασία της φύσης, όχι άλλες ανεμογεννήτριες στα παρθένα βουνά, όχι άλλα φράγματα στους ποταμούς. Το μέσο για να είναι οικολογικό το ταξίδι; Ένα και μοναδικό, το ποδήλατο.

Όταν οι καλοκαιρινές διακοπές αποκτούν οικολογικό χαρακτήρα – συνείδηση και θέλουν να περάσουν ένα μήνυμα, αποκτούν και το ανάλογο όνομα «Pindus Pass». Ένα ταξίδι που σχεδιάστηκε πριν ένα χρόνο μέσα από ηλεκτρονικές πλατφόρμες χάραξης διαδρομών και υλοποιήθηκε το Σεπτέμβρη που μας πέρασε. Η διάσχιση της Πίνδου από τη Βωβούσα μέχρι την Αθήνα για ένα μόνο σκοπό, τη μετάδοση του μηνύματος «όχι ανεμογεννήτριες στα βουνά», «όχι άλλα φράγματα στα ποτάμια».

Ένα ταξίδι 6 ημερών στα βουνά της Πίνδου, μια ποδηλατική διάσχιση πλήρους αυτονομίας και ανεξαρτησίας. Μια έμπνευση που ήρθε μέσα από το μήνυμα «Save Agrafa» και την προστασία των βουνών της χώρας από την καταπάτησή τους “προς τιμήν” των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Το ταξίδι ξεκίνησε την Τετάρτη 26 Αυγούστου από τα ΚΤΕΛ Αθήνας με προορισμό το Μέτσοβο από όπου ποδηλατώντας κατέληξα στη Βοβούσα, που θα αποτελούσε τη βάση μου για τις επόμενες τρεις ημέρες. Τη βάση από όπου ξεκινούσα κάθε μέρα και για διαφορετική διαδρομή – εξερεύνηση ενός τόπου αστείρευτου από διαδρομές τόσο πεζοπορικές όσο και ποδηλατικές και ένα ποτάμι ιδανικό για βουτιές.

Στις 30 Αυγούστου ακολουθήσαμε μια παρέα φίλων τη διαδρομή του καθιερωμένου πλέον αγώνα Protect Aoos mtb Ultra των 120 χιλιομέτρων η οποία για το 2020 δεν διεξήχθη με τη μορφή αγώνα λόγω της κατάστασης που επικρατούσε. Το μήνυμα όμως δεν έπρεπε να σταματήσει να ακούγεται κάτω από κάθε συνθήκη «όχι άλλα φράγματα στον ποταμό Αώο».

Η διάσχιση της Πίνδου ξεκίνησε επίσημα τη Δευτέρα 31 Αυγούστου από την πλατεία της Βωβούσας με κατεύθυνση προς το Περιβόλι και από κει στο σπίτι της αρκούδας, την Βάλια Κάλντα. Περνώντας από παλιά Κατάρα με θέα το Μέτσοβο, χτισμένο αμφιθεατρικά στην πλαγιά ενώ το τοπίο χαλούσαν οι πρώτες ανεμογεννήτριες που ξεπροβάλλουν. Στη συνέχεια της διαδρομής συνάντησα το χιονοδρομικό Ανήλιου και κατεβαίνοντας από Χαλίκι βρέθηκα παράλληλα με τον Ασπροπόταμο συναντώντας το χωριό Κρανιά όπου και διανυκτέρευσα.

Ημέρα δεύτερη και το ταξίδι ξεκινάει με κατεύθυνση τη λίμνη Πλαστήρα και το χωριό Καλύβια Πεζούλας διασχίζοντας πυκνά ελατοδάση και αλπικά λιβάδια του νομού Τρικάλων. Περνώντας από τα Περτουλιώτικα λιβάδια, το Νεραϊδοχώρι και βρέθηκα να ανηφορίζω σε αλπικά λιβάδια πριν κατηφορίσω για Στουρναραίικα και από εκεί στην Κερασιά λίγο πριν αντικρίσω την λίμνη Πλαστήρα.

Ημέρα τρίτη και όπως είχε δείχνανε τα στατιστικά αποδείχθηκε η δυσκολότερη από άποψη υψομετρικών. Λίγα χιλιόμετρα ασφάλτου και ξεκινάνε οι πρώτες ανηφόρες για τα Άγραφα, όπως όλα δείχνουν το έδαφος αρχίζει να αγριεύει με κοφτερές πέτρες καθόλου φιλικές για τα ελαστικά των ποδηλάτων (κάτι που δεν προβλημάτισε στιγμή τα Michelin Force Performance 2.25). Κάπου εκεί στα ανηφορικά τμήματα των Αγράφων συνάντησα και τον πρώτο φίλο που θα με συνόδευε για μερικά χιλιόμετρα συστήνοντας μου τα καλύτερα από κάθε άλλο.

Μαθαίνοντας πως το πέτρωμά τους χρονολογείται την ίδια περίοδο με αυτό των Άλπεων, από τα παλαιότερα βουνά στην Ευρώπη. Από τα Άγραφα στο Βελούχι με πέρασμα από τον Ταυρωπό ποταμό και την Αγία Τριάδα όπου μια πινακίδα με ενημέρωσε πως απομένουν 13 χιλιόμετρα για το πέρασμα στα 1890μ. υψόμετρο όπου συναντάμε το καταφύγιο του Βελουχίου.

Ημέρα τέταρτη και ο ενθουσιασμός μεγαλύτερος από κάθε μέρα, η διαδρομή μέχρι το Κρίκελλο γνωστή και δοκιμασμένη και γρήγορη. Από το Κρίκελλο και μετά ξεκινήσανε τα πρώτα προβλήματα ακολουθώντας το Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4 το οποίο σε κάποια σημεία ήταν καθαρά πεζοπορικό με αποτέλεσμα να χρειαστεί να περπατήσω.

Το επόμενο δύσκολο σημείο ήταν το τμήμα από Άμπλιανη προς Μανδρινή στο οποίο λείπει ένα τμήμα του δρόμου που το έχει πάρει το ρέμα εδώ και τρία χρόνια (κάτι που το έμαθα εκ των υστέρων)…

Έτσι βρέθηκα οριακά πριν δύσει ο ήλιος στην δυτική πλευρά των Βαρδουσίων και το χωριό Αρτοτίνα Φθιώτιδας, γενέτειρα του Αθανάσιου Διάκου, με τους φιλόξενους κατοίκους όπου και διανυκτέρευσα.

Ημέρα πέμπτη και με βρίσκει να τρώω το πρωινό μου με την ανατολή του ηλίου πάνω από τα Βαρδούσια έτοιμος να ξεκινήσω.

Πέρασμα από τα αλπικά λιβάδια των Βαρδουσίων όπου το καλοκαίρι γίνονται βοσκοτόπια και το πέρασμά τους δύσκολο λόγω των πολλών τσοπανόσκυλων, για την ακρίβεια 11 που με είχαν περικυκλώσει, μέχρι να βρεθεί ένας τσοπάνος και να τα ηρεμήσει…

Η συνέχεια εύκολη, κατέβασμα στο χωριό Αθανάσιο Διάκο, από εκεί στο καταφύγιο Οίτης, τα Καστέλλια και τις αχανείς καλλιεργήσιμες εκτάσεις μέχρι το Πολύδροσο.

Στάση για νερό και συνέχεια για το χωριό Ζερίκι ή Ελικώνας προτού με προλάβει η νύχτα μιας και ο δρόμος μέχρι εκεί είχε περάσματα πλάι στα έλατα. Ακόμα ένα φιλόξενο χωριό όπου οι κάτοικοι με υποδέχθηκαν εγκάρδια.

Ημέρα έκτη και η λύτρωση πλησιάζει, ξεκινώντας ανηφορικά πλέον οι ανεμογεννήτριες του Κιθαιρώνα και κάποιων κορυφών του Ελικώνα είναι παραπάνω από εμφανείς. Πέρασμα δίπλα από ένα ηλεκτρικό σταθμό φτιαγμένο για τις ανάγκες των αιολικών “πάρκων” και τα παλιά λατομεία της Λιβαδειάς. Πρώτη στάση στη λίμνη Μουσών για να συναντήσω το φίλο που θα με συντροφεύσει για τα υπόλοιπα 108 χιλιόμετρα που απομένουν μέχρι την Αθήνα. Η διαδρομή αρχικά με μικρό ενδιαφέρον μέχρι που βρεθήκαμε να ποδηλατούμε παράλληλα με το κανάλι του Μόρνου.

Ένα κανάλι που το νερό κυλάει με φυσική ροή μέχρι την Αθήνα. Από εκεί γρήγορο πέρασμα από Θεσπιές, Πλαταιές, Ερυθρές και μπαίνουμε στα Δερβενοχώρια και το χωριό Πύλη. Τελευταίο χωριό που θα συναντήσουμε πριν μπούμε στον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας είναι τα Σκούρτα, από εκεί δύσκολος χωματόδρομος για περίπου 5 χιλιόμετρα. Γρήγορο πέρασμα ανάμεσα σε φυτευτές πέτρες και βράχους αφού ο σάκος που κουβαλάω στην πλάτη με τον εξοπλισμό για το ταξίδι έχει σχεδόν αδειάσει και η χαρά της ολοκλήρωσης τεράστια.

Φτάνουμε στο ρέμα της Γκούρας και από εκεί ξεκινάει η γνωστή σε αρκετούς ανάβαση για το διάσελο και την τελευταία χωμάτινη κατηφόρα, το γνωστό δασικό του Άη Γιώργη. Πέρασμα της μπάρας και ήδη η Αθήνα έχει ξεπροβάλλει μαζί της και το γνωστό γκρίζο της τσιμεντούπολης. Κάπου εδώ αρχίζω και ακροβατώ ανάμεσα στη χαρά της ολοκλήρωσης και στη λύπη ότι όσα είδα σε λίγο καιρό θα θυσιαστούν στο βωμό της «ανάπτυξης».

Απολογισμός

Ύστερα από 770 χλμ., 43 ώρες και 40 λεπτά, και 20.000 μέτρα θετικά υψομετρικά μπορώ να πω, πως είδα τόπους που πραγματικά με μαγέψανε. Πρώτα από όλα η Βοβούσα και η Βάλια Κάλντα, στη συνέχεια τα ελατοδάση στη διαδρομή για τα Καλύβια Πεζούλας. Τα Άγραφα που χαράχτηκαν στο μυαλό μου για την απίστευτη ομορφιά τους και τη μαγευτική θέα όπου χάνεται το μάτι βλέποντας μόνο πλαγιές και κορυφές!

Το Καρπενήσι όπως πάντα μαγευτικό με τα υπέροχα τοπία του και τη θέα από το Βελούχι προς την Καλιακούδα, τη Χελιδόνα και τη λίμνη Κρεμαστών. Το πρωινό ξύπνημα με την ανατολή του ηλίου πάνω από τα Βαρδούσια, τα αλπικά λιβάδια των Βαρδουσίων τα οποία φανταζόμουν χιονισμένα καθώς και το καταφύγιό τους. Το χωριό Ελικώνας κρυμμένο με την πλατεία του περικυκλωμένη από σπίτια και τους φιλόξενους κατοίκους του.

Ημερολόγιο

1η ημέρα: Βωβούσα – Κρανιά 90χλμ, 2.145μ θετική υψομετρική, 5:00 ώρες ποδηλασία
2η μέρα: Κρανιά – Καλύβια Πεζούλας 130χλμ, 3.917μ θετική υψομετρική, 7:39 ώρες ποδηλασίας
3η ημέρα: Καλύβια Πεζούλας – Καρπενήσι 138χλμ, 4.340μ θετική υψομετρική, 8:25 ώρες ποδηλασίας
4η ημέρα: Καρπενήσι – Αρτοτίνα 97χλμ, 3.054μ θετική υψομετρική, 6:15 ώρες ποδηλασίας
5η ημέρα: Αρτοτίνα – Ελικώνας 167χλμ, 3.828μ θετική υψομετρική, 9:00 ώρες ποδηλασίας
6η ημέρα: Ελικώνας – Αθήνα 147χλμ, 2.621μ θετική υψομετρική, 7:23 ώρες ποδηλασίας

Εξοπλισμός

  • Σακίδιο πλάτης 40L
  • Υπνόσακος
  • Υπόστρωμα φουσκωτό
  • Αλουμινοκουβέρτα πολλαπλών χρήσεων
  • Πλαστικό πιάτο πολλαπλών χρήσεων
  • Πλαστικά μαχαιροπίνουνα πολλαπλών χρήσεων
  • Φακό κεφαλής
  • Σκηνή 2 ατόμων
  • Power bank 20.000mah
  • Βιοδιασπώμενο σαπούνι πολλαπλών χρήσεων
  • Κρέμα για τις τριβές
  • Σακούλες
  • Μωρομάντηλα
  • Πετσέτα
  • 2 Παγούρια
  • Action camera

Ποδηλατικά

  • 2 ζευγάρια τακάκια
  • Πολυεργαλείο
  • Φακός ποδηλάτου
  • GPS ποδηλάτου
  • Τρόμπα
  • Λάστιχο
  • 3 Σαμπρέλες
  • Κράνος
  • Γυαλιά

Ρουχισμός

  • Παντελόνι με αποσπώμενα μπατζάκια
  • 2 T-Shirts
  • 2 Ποδηλατικά Jersey
  • 2 Ποδηλατικά κολάν
  • Ποδηλατικό αντιανεμικό
  • Ποδηλατικά γάντια
  • 3 Ζευγάρια κάλτσες
  • 3 Εσώρουχα
  • Παπούτσια

Τρόφιμα

  • Δημητριακά πρωινού
  • Μπάρες δημητριακών

Το Who is Who του Θοδωρή Πετρίδη

O Θοδωρής Πετρίδης είναι επαγγελματίας ποδηλάτης και αποτελεί έναν απο τους ακρογωνιαίους λίθους της ελληνικής ποδηλασίας με τις τόσες διακρίσεις του στα ελληνικά αγωνιστικά δρώμενα.
Ο ίδιος αποφάσισε να γυρίσει σελίδα στην καριέρα του, καθώς έπειτα από 10 χρόνια στην ομάδα του Παράδεισου Αμαρουσίου, αποφάσισε να φορέσει τη φανέλα της West Coast Cycling Team, ομάδα της Μάνδρας, ξεκινώντας έτσι ένα νέο ταξίδι για ακόμη περισσότερες διακρίσεις.
Λατρεύει το mountain biking και συμμετείχε σε αγώνα για πρώτη φορά σε ηλικία 18 ετών. Από τότε του μπήκε το μικρόβιο της αγωνιστικής ποδηλασίας.

Terra Magazine

Terra Magazine

Το Terra Magazine είναι ένα online ημερολόγιο με προσωπικές ιστορίες γεμάτες περιπέτεια, ταξίδια και εικόνες. Είναι η γραμμή εκκίνησης για την επίτευξη μοναδικών κατορθωμάτων. Είναι ολόκληρος ο κόσμος μέσα από λέξεις και unique φωτογραφίες!